Wybór właściwej ścieżki ochrony własności intelektualnej stanowi jedną z najważniejszych decyzji biznesowych dla przedsiębiorstw opierających swoją przewagę konkurencyjną na innowacjach technologicznych i pracach badawczo-rozwojowych. Przedsiębiorcy stojący przed dylematem wyboru procedury zgłoszeniowej muszą zrozumieć fundamentalne odrębności systemowe, które dzielą klasyczny patent krajowy od procedury przewidzianej w Konwencji o patencie europejskim. Podstawową różnicą, którą należy uwypuklić na samym początku rozważań o strategii ochrony, jest zasięg terytorialny oraz organ odpowiedzialny za udzielenie prawa wyłącznego. W przypadku procedury krajowej, zgłoszenie kierowane jest bezpośrednio do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie, a uzyskana ochrona, jak sama nazwa wskazuje, ogranicza się wyłącznie do terytorium Polski. Oznacza to, że podmioty trzecie mogą swobodnie korzystać z wynalazku poza granicami naszego kraju, chyba że uprawniony zadbał o ochronę w innych jurysdykcjach. Z kolei patent europejski, mimo swojej mylącej dla laików nazwy, nie jest automatycznie jednolitym prawem obowiązującym w całej Unii Europejskiej, lecz wiązką patentów krajowych, które powstają w wyniku jednej, zcentralizowanej procedury prowadzonej przed Europejskim Urzędem Patentowym.
System ten pozwala na uzyskanie ochrony w kilkudziesięciu państwach będących stronami konwencji, w tym również w krajach nienależących do struktur politycznych Unii Europejskiej, takich jak Szwajcaria, Turcja czy Wielka Brytania, co czyni go narzędziem o niezwykle szerokim spektrum oddziaływania geograficznego. Istotą patentu europejskiego jest uproszczenie etapu badawczego i merytorycznego, ponieważ zamiast prowadzić kilkanaście niezależnych postępowań przed krajowymi urzędami patentowymi, zgłaszający przechodzi jedną rygorystyczną procedurę w Monachium lub Hadze. Należy jednak pamiętać, że po udzieleniu patentu europejskiego następuje faza krajowa, która wymaga od uprawnionego dopełnienia szeregu formalności w każdym z wyznaczonych państw, co w praktyce często sprowadza patent europejski do roli zbioru patentów krajowych podlegających lokalnemu prawu w zakresie naruszeń i unieważnień. Decyzja o wyborze ścieżki europejskiej jest zazwyczaj podyktowana chęcią ekspansji na rynki zagraniczne, podczas gdy patent krajowy pozostaje optymalnym rozwiązaniem dla podmiotów, których działalność gospodarcza i główne rynki zbytu koncentrują się wyłącznie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Zrozumienie, że patent europejski w swojej klasycznej formie staje się po udzieleniu niezależnym bytem w każdym kraju, jest kluczem do poprawnego zarządzania portfelem praw własności przemysłowej.
Jak wygląda procedura zgłoszenia patentu europejskiego przed Europejskim Urzędem Patentowym
Proces ubiegania się o ochronę wynalazku w trybie europejskim jest procedurą sformalizowaną i wieloetapową, która znacząco różni się od toku postępowania przed krajowymi organami administracji publicznej. Wszystko rozpoczyna się od złożenia podania, które musi spełniać rygorystyczne wymogi formalne określone w przepisach wykonawczych do Konwencji o patencie europejskim, a językiem postępowania może być angielski, niemiecki lub francuski, co stanowi pierwszą barierę dla wielu polskich zgłaszających przyzwyczajonych do procedowania w języku ojczystym przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej. Po wpłynięciu zgłoszenia, Europejski Urząd Patentowy przeprowadza badanie formalne oraz, co kluczowe dla dalszych losów wynalazku, sporządza europejski raport z poszukiwań wraz ze wstępną opinią o zdolności patentowej rozwiązania. Dokument ten jest niezwykle istotny, ponieważ dostarcza zgłaszającemu wiedzy na temat stanu techniki i pozwala realnie ocenić szanse na uzyskanie ochrony przed poniesieniem wysokich kosztów związanych z fazą badania merytorycznego.
W odróżnieniu od procedury krajowej, gdzie badanie stanu techniki i badanie merytoryczne często zlewają się w jeden ciąg zdarzeń administracyjnych, w procedurze europejskiej są to wyraźnie oddzielone etapy, wymagające wnoszenia oddzielnych opłat i składania odrębnych wniosków. Jeśli zgłaszający zdecyduje się na kontynuowanie procedury po otrzymaniu raportu z poszukiwań, następuje właściwe badanie merytoryczne, podczas którego eksperci z Europejskiego Urzędu Patentowego wchodzą w dialog ze zgłaszającym, często wielokrotnie wzywając do ograniczenia zakresu zastrzeżeń patentowych lub wyjaśnienia wątpliwości technicznych. Jest to proces interaktywny i zazwyczaj bardziej wymagający niż postępowanie krajowe, ze względu na niezwykle wysokie standardy oceny poziomu wynalazczego stosowane przez ten organ międzynarodowy. Ważnym aspektem jest również publikacja zgłoszenia, która następuje standardowo po osiemnastu miesiącach od daty pierwszeństwa, co ujawnia istotę rozwiązania konkurencji, ale jednocześnie zapewnia tymczasową ochronę.
Zwieńczeniem tej skomplikowanej procedury jest decyzja o udzieleniu patentu europejskiego, jednakże nie kończy ona drogi zgłaszającego, lecz otwiera trzymiesięczny okres na wniesienie sprzeciwu przez osoby trzecie, co jest mechanizmem znacznie częściej wykorzystywanym na poziomie europejskim niż w procedurze krajowej. Warto zauważyć, że procedura przed Europejskim Urzędem Patentowym jest zaprojektowana tak, aby zapewnić najwyższą jakość udzielanych praw, co sprawia, że patent europejski cieszy się dużym prestiżem i domniemaniem silnej zdolności patentowej, co jest trudniejsze do podważenia w ewentualnych sporach sądowych niż w przypadku niektórych patentów krajowych, które mogły przejść mniej wnikliwą weryfikację. Cały ten proces, od zgłoszenia do udzielenia, trwa zazwyczaj od trzech do pięciu lat, co wymaga od przedsiębiorcy cierpliwości i strategicznego planowania budżetu na obsługę rzecznika patentowego oraz opłaty urzędowe.
Na czym polega walidacja patentu europejskiego w poszczególnych krajach członkowskich
Moment udzielenia patentu przez Europejski Urząd Patentowy nie oznacza automatycznego powstania skutecznej ochrony we wszystkich państwach wskazanych w zgłoszeniu, co jest jednym z najczęściej błędnie interpretowanych aspektów tego systemu przez przedsiębiorców. Aby patent europejski wywołał skutki prawne na terytorium konkretnego państwa, na przykład w Polsce, konieczne jest przeprowadzenie procedury walidacji, która stanowi swoiste przekształcenie prawa międzynarodowego w prawo krajowe. Proces ten jest ściśle ograniczony czasowo i zazwyczaj musi zostać zainicjowany w terminie trzech miesięcy od daty opublikowania w Europejskim Biuletynie Patentowym informacji o udzieleniu patentu. Niedotrzymanie tego termin skutkuje bezpowrotną utratą ochrony w danym kraju, a patent europejski w tym zakresie uznaje się za niebyły od samego początku. Procedura walidacji jest kluczowym momentem, w którym patent europejski zaczyna różnić się kosztowo i administracyjnie od patentu krajowego, ponieważ wymaga on zaangażowania lokalnych pełnomocników oraz poniesienia kosztów tłumaczeń.
W przypadku Polski, zgodnie z przepisami ustawy Prawo własności przemysłowej, uprawniony musi złożyć w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej tłumaczenie pełnego opisu patentowego na język polski, co przy obszernych dokumentacjach technicznych generuje znaczące koszty. Wymóg ten różni się w zależności od kraju, gdyż niektóre państwa należące do Porozumienia Londyńskiego zrezygnowały z wymogu tłumaczenia całego patentu lub wymagają jedynie tłumaczenia zastrzeżeń patentowych, jednak Polska nie jest stroną tego porozumienia, co utrzymuje wysoki rygor językowy. Złożenie tłumaczenia wiąże się nie tylko z pracą tłumacza przysięgłego lub technicznego, ale także z koniecznością weryfikacji tekstu przez rzecznika patentowego, aby zapewnić, że zakres ochrony w języku polskim odpowiada dokładnie temu, co zostało przyznane w języku procedury przed Europejskim Urzędem Patentowym. Błędy w tłumaczeniu mogą mieć katastrofalne skutki w przyszłych procesach o naruszenie, ponieważ zakres ochrony interpretuje się na podstawie brzmienia zastrzeżeń w języku postępowania, ale strona trzecia może powoływać się na brzmienie tłumaczenia, jeśli jest ono węższe.
Walidacja patentu europejskiego to zatem proces decentralizacji jednolitego do tej pory postępowania. Od momentu skutecznej walidacji patent europejski w Polsce jest traktowany niemal identycznie jak patent krajowy udzielony bezpośrednio przez polski urząd – podlega tym samym zasadom dotyczącym unieważnienia, licencjonowania czy dochodzenia roszczeń. Warto podkreślić, że walidacja nie jest procesem merytorycznym; polski urząd nie bada ponownie zdolności patentowej wynalazku, a jedynie sprawdza poprawność formalną złożonego tłumaczenia i uiszczenie stosownych opłat. Jest to zatem czynność techniczna, ale o fundamentalnym znaczeniu prawnym. Decyzja o tym, w ilu i w jakich krajach walidować patent europejski, jest decyzją strategiczną, która determinuje ostateczny koszt ochrony, gdyż każde kolejne państwo to dodatkowe opłaty za tłumaczenia, publikację oraz późniejsze opłaty za utrzymanie ochrony w mocy, płatne bezpośrednio do krajowych urzędów patentowych.
Ile kosztuje utrzymanie patentu europejskiego w porównaniu do procedury krajowej
Analiza finansowa jest nieodłącznym elementem wyboru między patentem europejskim a patentem krajowym, ponieważ różnice w kosztach są drastyczne i mogą zaważyć na płynności finansowej mniejszych przedsiębiorstw innowacyjnych. W przypadku patentu krajowego, koszty są stosunkowo niskie i przewidywalne – obejmują opłatę za zgłoszenie, ewentualne opłaty za publikację oraz okresowe opłaty za ochronę, które w pierwszych latach są symboliczne, a rosną dopiero w miarę upływu czasu. Uzyskanie patentu w Polsce to wydatek rzędu kilku tysięcy złotych, nie licząc honorarium rzecznika patentowego. Natomiast procedura europejska wiąże się z wielokrotnie wyższymi nakładami już na samym starcie, gdzie opłaty za zgłoszenie, poszukiwania i badanie wnoszone do Europejskiego Urzędu Patentowego liczone są w tysiącach euro. Jednakże prawdziwe wyzwanie finansowe pojawia się po udzieleniu patentu europejskiego, w fazie wspomnianej wcześniej walidacji oraz w fazie utrzymania praw.
Najważniejszą różnicą, którą należy zrozumieć, jest mechanizm opłat za przedłużanie ochrony. W przypadku patentu krajowego, przedsiębiorca wpłaca jedną opłatę rocznie na konto Urzędu Patentowego RP. W przypadku klasycznego patentu europejskiego, po jego walidacji, opłaty za ochronę nie trafiają już do jednej kasy w Monachium, lecz muszą być uiszczane oddzielnie w każdym kraju, w którym dokonano walidacji. Oznacza to, że jeśli przedsiębiorca zdecydował się na ochronę w dziesięciu krajach, musi co roku pilnować dziesięciu różnych terminów płatności i wnosić dziesięć różnych opłat w różnych walutach, często za pośrednictwem lokalnych pełnomocników, którzy pobierają za to dodatkowe prowizje. Kumulacja tych kosztów sprawia, że utrzymanie szerokiej ochrony europejskiej przez pełne dwadzieścia lat jest inwestycją rzędu setek tysięcy złotych, co jest nieporównywalne z kosztem utrzymania pojedynczego patentu krajowego.
Z drugiej strony, należy spojrzeć na aspekt ekonomii skali. Jeśli przedsiębiorca planuje uzyskać ochronę w więcej niż trzech lub czterech krajach europejskich, droga przez patent europejski staje się tańsza niż składanie oddzielnych zgłoszeń krajowych w każdym z tych państw. Koszty tłumaczeń i obsługi prawnej przy czterech niezależnych procedurach w Niemczech, Francji, Włoszech i Hiszpanii przewyższyłyby koszty jednej procedury przed Europejskim Urzędem Patentowym. Dlatego też patent europejski jest opłacalny dla tych, którzy potrzebują szerokiej ochrony terytorialnej. Warto również wspomnieć o nowym systemie patentu jednolitego, który ma na celu obniżenie tych kosztów poprzez wprowadzenie jednej opłaty za utrzymanie patentu na terytorium państw biorących udział we wzmocnionej współpracy, co czyni patent europejski bardziej konkurencyjnym cenowo wobec wiązki patentów krajowych, jednak nadal jest to rozwiązanie znacznie droższe niż pojedynczy patent ograniczony tylko do terytorium Polski. Kalkulacja musi więc zawsze opierać się na realnym zasięgu działalności gospodarczej.
Jak jednolity patent europejski zmienia system ochrony wynalazków w Europie
Wprowadzenie systemu patentu jednolitego stanowi największą rewolucję w prawie patentowym na Starym Kontynencie od czasu podpisania Konwencji o patencie europejskim w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Jest to odpowiedź na wieloletnie narzekania przedsiębiorców dotyczące skomplikowania i kosztowności systemu opartego na walidacji patentu europejskiego w poszczególnych krajach. Patent jednolity, a właściwie patent europejski o jednolitym skutku, nie jest nowym rodzajem prawa własności przemysłowej w sensie technicznym, lecz specyficzną formą, jaką może przybrać patent europejski po jego udzieleniu. Zamiast rozbijać się na wiązkę niezależnych patentów krajowych wymagających walidacji w każdym państwie z osobna, właściciel patentu może złożyć jeden wniosek o objęcie wynalazku jednolitym skutkiem na terytorium wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, które przystąpiły do tego systemu. To fundamentalna zmiana, która eliminuje konieczność tłumaczenia patentu na wiele języków oraz uiszczania wielu opłat okresowych do różnych urzędów krajowych.
Z perspektywy porównania z patentem krajowym, patent jednolity jeszcze bardziej pogłębia różnicę w zasięgu terytorialnym przy jednoczesnym uproszczeniu administracyjnym. Dla polskiego przedsiębiorcy oznacza to, że jedna decyzja i jedna opłata (uiszczana nadal do Europejskiego Urzędu Patentowego) zapewnia ochronę w kilkunastu krajach jednocześnie, bez konieczności angażowania lokalnych pełnomocników w każdym z tych państw. Jest to rozwiązanie szczególnie korzystne dla podmiotów działających na szerokim rynku unijnym, dla których bariery administracyjne były dotychczas przeszkodą nie do pokonania. Jednakże system ten niesie ze sobą również pewne ryzyka, których nie posiada klasyczny patent europejski walidowany krajowo ani tym bardziej patent krajowy. W systemie jednolitym patent „stoi lub upada” jako całość. Jeśli zostanie on unieważniony przez Jednolity Sąd Patentowy, przedsiębiorca traci ochronę we wszystkich krajach objętych systemem jednocześnie.
W przypadku klasycznej wiązki patentów europejskich lub patentów krajowych, unieważnienie patentu w jednym kraju (np. w Niemczech) nie wpływało automatycznie na ważność patentu w innym kraju (np. we Francji czy w Polsce), co pozwalało na zachowanie ochrony na części rynków. Patent jednolity usuwa tę fragmentację, co jest mieczem obosiecznym – daje szeroką ochronę łatwiej i taniej, ale też łatwiej można tę ochronę stracić w całości. Co istotne, Polska, mimo że podpisała stosowne umowy międzynarodowe, na chwilę obecną nie zdecydowała się na pełne przystąpienie do systemu jednolitego patentu, co oznacza, że patent jednolity nie obejmuje swoim zasięgiem terytorium naszego kraju. Dla polskich przedsiębiorców oznacza to, że chcąc chronić wynalazek w Polsce i w UE, muszą oni uzyskać patent europejski i dokonać jego walidacji w Polsce (jako klasyczny patent) oraz zawnioskować o skutek jednolity dla pozostałych państw UE, lub pozostać przy procedurze krajowej przed Urzędem Patentowym RP dla ochrony lokalnej. To dualizm, który wymaga uważnego śledzenia zmian w polskim prawie własności przemysłowej.
Gdzie szukać pomocy prawnej w zakresie patentu europejskiego i krajowego
Skomplikowana natura procedur patentowych, zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim, sprawia, że samodzielne prowadzenie spraw przez wynalazców jest obarczone ogromnym ryzykiem błędu, który może skutkować utratą praw do innowacyjnego rozwiązania. Kluczową rolę w tym procesie odgrywają rzecznicy patentowi, którzy posiadają specjalistyczne uprawnienia do reprezentowania stron przed urzędami. W przypadku patentu krajowego, wystarczająca jest pomoc rzecznika patentowego wpisanego na listę prowadzoną przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej. Taki pełnomocnik doskonale zna niuanse polskiej ustawy Prawo własności przemysłowej oraz lokalną praktykę orzeczniczą. Jednakże, gdy w grę wchodzi patent europejski, kompetencje krajowego rzecznika mogą okazać się niewystarczające, jeśli nie posiada on dodatkowych uprawnień. Do reprezentowania klientów przed Europejskim Urzędem Patentowym uprawnieni są wyłącznie europejscy rzecznicy patentowi, którzy zdali rygorystyczny egzamin kwalifikacyjny (EQE) i zostali wpisani na listę prowadzoną przez ten organ.
Wielu polskich rzeczników patentowych posiada podwójne uprawnienia – są zarówno polskimi, jak i europejskimi rzecznikami patentowymi, co pozwala im na kompleksową obsługę klienta na obu płaszczyznach. Wybór odpowiedniej kancelarii jest strategiczny, ponieważ błędy popełnione na etapie redagowania opisu patentowego i zastrzeżeń w procedurze europejskiej są niezwykle trudne do naprawienia w późniejszych fazach, a często wręcz niemożliwe. Profesjonalny pełnomocnik potrafi nie tylko poprawnie wypełnić formularze zgłoszeniowe, ale przede wszystkim sformułować zakres ochrony w taki sposób, aby był on trudny do obejścia przez konkurencję, a jednocześnie miał szansę na przejście przez sito badania merytorycznego w Monachium. Warto również zwrócić uwagę na wsparcie oferowane przez instytucje otoczenia biznesu, takie jak ośrodki informacji patentowej czy fundusze unijne, które często oferują dofinansowanie na pokrycie kosztów zgłoszenia patentowego, co jest szczególnie istotne w przypadku drogiej procedury europejskiej.
Korzystanie z pomocy prawnej jest również nieodzowne w fazie egzekwowania praw. Zarówno w przypadku naruszenia patentu krajowego, jak i europejskiego (po jego walidacji), spory toczą się co do zasady przed sądami powszechnymi. W Polsce są to wyspecjalizowane wydziały do spraw własności intelektualnej. Specyfika sporów patentowych wymaga biegłej znajomości nie tylko prawa, ale i techniki, dlatego współpraca z doświadczonym zespołem prawno-patentowym jest często jedyną drogą do skutecznej obrony swoich interesów rynkowych. Przedsiębiorcy nie powinni traktować kosztów obsługi prawnej jako zbędnego wydatku, lecz jako polisę ubezpieczeniową dla ich najcenniejszych aktywów niematerialnych. Różnica w jakości obsługi między specjalistą od procedury krajowej a ekspertem od prawa europejskiego może decydować o tym, czy patent przetrwa próbę unieważnienia zainicjowaną przez międzynarodową korporację.
W jaki sposób dochodzić roszczeń z patentu europejskiego a jak z krajowego
Dochodzenie roszczeń z tytułu naruszenia praw wyłącznych to moment, w którym teoretyczne rozważania o wyższości jednego systemu nad drugim zderzają się z twardą rzeczywistością sal sądowych. W przypadku patentu krajowego sytuacja jest klarowna i osadzona w jednym systemie prawnym. Pozew o naruszenie patentu udzielonego przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wnosi się do wyspecjalizowanego Sądu Okręgowego w Warszawie (Wydział Własności Intelektualnej), który posiada wyłączną właściwość w sprawach dotyczących własności przemysłowej o charakterze technicznym. Postępowanie toczy się w języku polskim, w oparciu o polskie przepisy kodeksu postępowania cywilnego oraz ustawy Prawo własności przemysłowej. Wyrok sądu jest wykonalny na terytorium Polski i pozwala na skuteczne zablokowanie naruszyciela oraz uzyskanie odszkodowania. Jest to ścieżka stosunkowo szybka i tania w porównaniu do sporów transgranicznych, co jest dużą zaletą patentu krajowego dla lokalnych przedsiębiorców.
Sytuacja komplikuje się znacznie w przypadku klasycznego patentu europejskiego. Ponieważ po walidacji rozpada się on na wiązkę patentów krajowych, dochodzenie roszczeń musi odbywać się osobno w każdym kraju, w którym doszło do naruszenia. Jeśli konkurent produkuje naruszający towar w Niemczech, a sprzedaje go we Francji i w Polsce, uprawniony z patentu europejskiego może być zmuszony do wytoczenia trzech niezależnych powództw przed sądami w Monachium, Paryżu i Warszawie. Każdy z tych sądów będzie stosował własne prawo procesowe i może inaczej interpretować zakres ochrony patentowej, co prowadzi do ryzyka wydania sprzecznych wyroków w tej samej sprawie. Jest to koszmar logistyczny i finansowy dla uprawnionego, który musi koordynować działania wielu kancelarii prawnych w różnych jurysdykcjach. Właśnie ten problem fragmentacji jurysdykcyjnej był głównym impulsem do stworzenia Jednolitego Sądu Patentowego.
Wraz z wejściem w życie systemu patentu jednolitego oraz uruchomieniem Jednolitego Sądu Patentowego, dochodzenie roszczeń z patentów europejskich (zarówno tych jednolitych, jak i klasycznych, które nie zostały wyłączone spod jurysdykcji tego sądu) uległo diametralnej zmianie. Jednolity Sąd Patentowy ma wyłączną kompetencję do rozstrzygania sporów dotyczących naruszenia i ważności patentów w państwach należących do systemu. Oznacza to, że jeden wyrok wydany przez ten sąd ma moc wiążącą we wszystkich tych krajach. Pozwala to na uzyskanie ogólnoeuropejskiego zakazu naruszania w ramach jednego postępowania, co jest potężnym orężem w rękach właścicieli patentów. Należy jednak pamiętać, że Polska nie jest stroną porozumienia o Jednolitym Sądzie Patentowym, co oznacza, że spory dotyczące patentów europejskich walidowanych w Polsce nadal rozstrzygane są przez polskie sądy powszechne, na zasadach analogicznych do patentów krajowych. Tworzy to specyficzną sytuację prawną, w której patent europejski w Polsce jest „silny” merytorycznie dzięki badaniu przez Europejski Urząd Patentowy, ale jego egzekucja odbywa się na zasadach krajowych.
Czy warto wybrać patent europejski czy lepiej pozostać przy zgłoszeniu krajowym
Odpowiedź na pytanie o wybór optymalnej ścieżki ochrony nie jest jednoznaczna i zależy od indywidualnej strategii biznesowej każdego przedsiębiorstwa. Patent krajowy jest bez wątpienia najlepszym rozwiązaniem dla podmiotów, których innowacje mają charakter lokalny lub których możliwości finansowe nie pozwalają na ekspansję zagraniczną. Jest to opcja bezpieczna, tania i przewidywalna. Procedura przed Urzędem Patentowym RP jest przyjazna dla polskich podmiotów, a ewentualne spory toczą się w znanym otoczeniu prawnym. Dla wielu małych i średnich przedsiębiorstw, które dopiero zaczynają swoją przygodę z własnością intelektualną, patent krajowy stanowi wystarczającą barierę dla lokalnej konkurencji i solidną podstawę do budowania renomy marki na rodzimym rynku. Ponadto, uzyskanie patentu krajowego może być pierwszym krokiem do późniejszego rozszerzenia ochrony za granicą, pod warunkiem zachowania terminu pierwszeństwa konwencyjnego wynoszącego dwanaście miesięcy.
Z drugiej strony, patent europejski jest niezbędnym narzędziem dla firm o ambicjach globalnych, eksporterów oraz podmiotów działających w branżach wysokich technologii, gdzie rynek zbytu z definicji przekracza granice jednego państwa. Przewagą patentu europejskiego jest nie tylko szeroki zasięg terytorialny, ale także jakość i prestiż samego prawa. Patent udzielony przez Europejski Urząd Patentowy jest często postrzegany przez inwestorów i partnerów biznesowych jako potwierdzenie wysokiej wartości technologicznej rozwiązania. Jest to również silniejszy argument w negocjacjach licencyjnych z zagranicznymi kontrahentami. Wybór ścieżki europejskiej pozwala na odroczenie wysokich kosztów związanych z tłumaczeniami i opłatami krajowymi do momentu zakończenia procedury centralnej, co daje przedsiębiorcy czas na zbadanie potencjału rynkowego wynalazku.
Warto również rozważyć strategię hybrydową, polegającą na jednoczesnym zgłoszeniu wynalazku w trybie krajowym i europejskim (lub międzynarodowym PCT), co pozwala na szybkie uzyskanie informacji o stanie techniki z polskiego urzędu i zabezpieczenie rynku lokalnego, przy jednoczesnym prowadzeniu dłuższej i bardziej kosztownej procedury zagranicznej. Decyzja ta powinna być zawsze poprzedzona wnikliwą analizą rynków zbytu, lokalizacji konkurencji oraz możliwości finansowych firmy. Nie ma sensu inwestować w patent europejski, jeśli produkt będzie sprzedawany tylko w Polsce, tak samo jak błędem jest ograniczanie się do patentu krajowego, gdy innowacja ma potencjał zrewolucjonizować rynek europejski. Prawo patentowe daje narzędzia, ale to przedsiębiorca musi wiedzieć, jak ich użyć, aby zmaksymalizować zwrot z inwestycji w badania i rozwój.